Duurzame Inzetbaarheid is een coping strategy

Om ons heen zien we mensen en organisaties in rap tempo zoeken naar hoe om te gaan met de vraagstukken: langer inzetbaar zijn, flexibeler inzetbaar zijn en een leven lang gemotiveerd inzetbaar blijven. Veel organisaties hebben zichzelf in de loop der tijd klemgezet met structuur en controlezucht. En individuen/medewerkers zetten zichzelf net zo vast door te blijven wijzen op rechten en eisen te blijven stellen die niet langer passen in deze tijdsgeest. De spanning neemt toe, maar de onwrikbaarheid ook.

“Hoe om te gaan met duurzaam inzetbaar / sociale innovatie” lijkt inmiddels de vraag niet meer: er wordt al mee ‘omgegaan’, organisaties en individuen zoeken zelf een uitweg op het moment dat het ‘probleem’ zich aandient. ‘Omgaan met’ betekent je verhouden tot een nieuwe werkelijkheid zonder dat er daadwerkelijk iets verandert, ook wel coping genoemd. Bron van veel leed. En het voornaamste excuus om het niet onder ogen te zien en écht naar een oplossing te zoeken.

Misschien is de belangrijkste vraag dus wel of organisaties het een écht probleem durven te laten worden in plaats van ermee om te gaan door snel ‘wegorganiseren, loonoffers te vragen en controleren’. Alleen het onder ogen zien en ‘aangaan’ van het échte probleem opent velden waarin we nog niet geweest zijn en van waaruit nieuwe andere oplossingsrichtingen gevonden kunnen worden. Oplossingsrichtingen die de mogelijkheid in zich dragen om voorbij de compromissen te gaan, voorbij het managen van een evenwicht tussen werk en vrije tijd en leeftijd en inkomen.

Natuurlijk zal dat ‘aangaan’ van het probleem gepaard gaan met spanning, geen enkele verandering verloopt immers zonder spanning. Maar ook geen enkel écht probleem blijft uiteindelijk zonder échte oplossing. Nu nog durven vertrouwen op het zelfoplossende vermogen van onze maatschappij.

Interessante gedachte over waarom het diversiteitsvraagstuk zo stug blijkt: “in werkelijkheid gedragen vrouwen zich geen haar beter op de werkvloer dan mannen”. De kracht van het collectieve systeem blijkt groter dan het persoonlijke.
Vrouwen zijn eigenlijk net mensen
  De krant bracht het nieuws donderdag prominent. ‘Vrouwen in oorlog net zo wreed als mannen’, luidde de kop. Uit vergelijkend onderzoek van de Tilburgse criminologe Alette Smeulers blijkt dat vrouwen zich in recente gewelddadige conflicten ‘geen haar beter’ gedroegen dan hun mannelijke tegenvoeters. Ze pleegden dezelfde gruweldaden: moorden, martelingen, verkrachtingen en zelfmoordaanslagen.
lees verder

 

Deugd en ondeugd

Mijn auto verbruikt bij 100km/u ongeveer 20% minder dan bij 120km/u. 76724501_webOp beide snelheden kom je auto’s tegen die je voorbij willen en auto’s die je moet inhouden, dus ook dat is het verschil niet. Als tijd geen issue is, zou ik dus altijd beter uit zijn door langzamer te rijden. En toch lukt het me maar zelden en alleen met heel veel moeite. Ik weet dat het beter is en toch voel ik me een kneus als ik met 100km/u op de snelweg rijd (waar 120/130 mag; nog een voordeel van langzaam rijden: overal mág je 100!) Dus, uitzoomend, waar is het toch een oplossing voor dat ik me niet aan de rationeel betere optie overgeef en per se ondeugend moet zijn? Wat bij mij opkomt is dat verstandig doen de ultieme overgave is aan de eindigheid. Ik voel de levensenergie uit me stromen als ik me netjes aan de regels houd, niet alleen qua snelheid. Ik weet dat alcohol vergif is en toch doe ik ook dat. Kortom, ik, en u waarschijnlijk ook, hebben ondeugende acties nodig om ons levend te voelen! Het vol kunnen omarmen van de eindigheid van ons bestaan is de remedie om ons wél met een goed gevoel deugdelijk te gedragen. Voor ouder wordende mensen inderdaad iets wat langzamerhand noodzakelijk wordt, om het leven en het naderende einde überhaupt nog draaglijk te maken. Hoewel ook op die leeftijd sommige mensen zoveel levensenergie blijken te hebben en zo ondeugend doen, dat ze vol in de ontkenning zitten en zich nog zeker niet hebben overgegeven aan een einde. En dat zou zelfs wel eens kunnen helpen om dat einde uit te stellen: levensenergie doet leven! Dus, als ik me weer eens afvraag waarom ik waaghalzerij nodig heb terwijl ik best de verstandigere en veiliger opties ken, dan houd ik me vanaf nu voor: zo stel ik mijn onvermijdelijke einde nog even uit!

 

Hoe is het om met ons te werken?

Enige tijd geleden vertelde mijn nieuwe manager dat mijn contract niet verlengd zou worden. Ondanks dat ik me 2 jaar voor meer dan 100% had ingezet en het naar mijn zin had op het werk, viel van de ene op de andere dag het doek. Via via kwam ik terecht bij Raaf en Koekoek voor loopbaancoaching. Op dat moment had ik 9 jaar werk ervaring in een specifieke branche, echter had ik het gevoel nooit helemaal begrepen te worden. Van nature pakte ik dingen liever op een andere manier aan dan mijn collega’s, maar waarom? Karen Bijland liet me tijdens 2 zeer effectieve sessies inzien waaraan dit ten grondslag lag en waar mijn kwaliteiten juist wel liggen. “Omdenken” noemde ze dat. Een mooie term die me veel heeft gebracht, want dankzij deze sessies heb ik de stap durven zetten om een hele andere kant op te gaan. Een kant met onzekerheden, maar ook een kant waarin ik eindelijk mijn “koekoeksei” kwijt kan.

 

Carola van der Linden

‘Bazen moeten werknemers in hun vrije tijd verplicht met rust laten’

Werkgevers mogen niet langer hun werknemers in hun vrije tijd voortdurend bestoken met telefoontjes of mails. Daardoor neemt de stress namelijk toe, met alle gevolgen vandien. Dat vindt de Duitse minister van Arbeid van de deelstaat Noordrijn-Westfalen, Guntram Schneider. Hij wil dat de bereikbaarheid in de vrije tijd van het personeel wettelijk wordt beperkt. ‘Als een soort Spaanse inquisitie helemaal in de ban te doen’, is niet mogelijk, erkent hij, maar er moet volgens hem op federaal niveau een wet komen die beperkingen oplegt. Op bepaalde tijden moet het benaderen van personeel verboden worden. De details van de uitvoering van deze ‘anti-stersswet’ zouden per bedrijf moeten worden geregeld. De sociaal-democratische bewindsman wijst erop dat elk jaar het ziekteverzuim op grond van psychische klachten, zoals burn-out en depressie, stijgt. Dat valt werkgevers te verwijten die te vaak periodes van ontspanning onderbreken, meent Schneider.

(bron: Volkskrant 15 augustus 2014)

ontSPANNING?

Onderstaande artikelen gaan over een moedig besluit van deze werkgevers met een potentieel verstrekkende impact als je het mij vraagt. Waar gaat dit moedige besluit nu precies over? Welke SPANNING kan er vrij komen met deze maatregel voor  ‘ont’spanning. We weten dat als je iets wilt bevorderen het tegenovergestelde ook groeit. Alles is met alles verbonden. Dus welke spanning groeit door ontspanning te bevorderen? Wat vraagt dit besluit  van de medewerkers en managers? Op welke bestaande patronen en overtuigingen komt nu spanning te staan in ruil voor ‘ontspanning’ tijdens de vakantie. Food  for thought…

Werknemer Daimler hoeft tijdens vakantie niets te doen met email

De werknemers van de Duitse autofrabrikant Daimler kunnen deze zomer onbezorgd op het strand liggen, zonder hun e-mail te hoeven controleren. Ook bij terugkomst van vakantie worden de medewerkers niet belast met een overvolle mail-inbox. De circa honderdduizend medewerkers van Daimler kunnen hun mail tijdens hun vakantie zo instellen dat alle binnenkomende e-mailberichten automatisch worden verwijderd. Afzenders krijgen een bericht terug dat hun mail wordt verwijderd en worden daarbij doorverwezen naar een andere werknemers. ‘Onze medewerkers moeten zich kunnen ontspannen tijdens hun vakantie’, laat een van de initiatiefnemers weten aan de Financial Times. Daimler is niet het enige Duitse bedrijf dat zich inzet om de werknemers de stortvloed aan e-mailberichten in hun vrije tijd te besparen. Volkswagen kwam eerder dit jaar met een vergelijkbaar initiatief, waarbij werknemers in hun vrije tijd geen e-mail meer hoeven te beantwoorden. De maatregelen zijn bedoeld om werkstress te verminderen.

(bron: Volkskrant 15 augustus 2014)

Eekhoorntjes gaan niet met pensioen

In de natuur is het zó geregeld: leven is levenswerk. Een leven lang werken. Tot het einde van het werkleven is het aanpoten geblazen.

Natuurlijk zijn er momenten van rust en perioden van overdaad waarin je het wat rustiger aan kunt doen, maar er zijn ook momenten van schaarste of perioden van moeilijke omstandigheden. Wie op zulke momenten niet fit is of niet goed toegerust is op de (veranderende) omstandigheden, redt het waarschijnlijk niet. Dat noemen wij ‘het natuurlijk evenwicht’.

Hoe natuurlijk is het om op een fictief moment te stoppen met werken ‘omdat het zo is afgesproken of omdat het zo hoort’? In 1957 wordt de Algemene Ouderdomswet in Nederland ingevoerd. In 1889 werd in Duitsland een inkomstenverzekering opgelegd voor inkomstenderving vanwege ziekte, ouderdom of invaliditeit. De uitkering voor ouderdom ging in op 70 jarige leeftijd en pas later is deze teruggebracht naar 65 jarige leeftijd.

Uiteraard is er een groot verschil tussen eekhoorntjes en mensen (eekhoorntjes kunnen sowieso niet lezen…..), maar we mogen ons wellicht eens afvragen of het huidige ‘systeem’ het best passende is. Ricardo Semler, een Braziliaanse ondernemer die zijn organisatie heel anders heeft ingericht (lees vooral zijn boeken ‘Semco Stijl’ en ‘The seven day weekend’), zet vraagtekens bij de huidige inzet van arbeid en arbeidsleeftijd.

Flip your thinking! Waarom niet minder werken wanneer je een jong gezin hebt en langer werken wanneer de kinderen het huis uit zijn? Oudere werknemers hebben bovendien meer levenservaring en dat vertaalt zich veelal terug in meer efficiency.

Kortom; laten we eens stoppen met het stigmatiseren van jongeren en ouderen en leeftijd niet als een leidend principe hanteren. Een mens is een mens met alle kwaliteiten en omstandigheden die voor die mens gelden. We kunnen de kwaliteiten slimmer benutten als we bereid zijn te accepteren dat werken een leven lang duurt.

Eekhoorntjes gaan namelijk ook niet met pensioen……….

 

Co-creatie in de praktijk

Co-creatie. Voor ons de vanzelfsprekende manier om met elkaar zaken voor elkaar te krijgen. Vanaf het eerste moment dat Raaf & Koekoek vorm begon te krijgen, is deze manier van samenwerken voor ons bepalend geweest. In de samenwerking met Lars Eckardt van Sitback bleek het co-creëren een vitaal proces bij de totstandkoming van onze website, ons logo en onze huisstijl. Op allerlei momenten en in allerlei omstandigheden wisten wij, Lars, Ria en Karen, elkaar te inspireren met ideeën, vragen, voorzetten en voorbeelden. Vaak vanaf verschillende locaties want als zelfstandig ondernemers bevinden wij ons dagelijks door heel het land. The show must go on! De kernwoorden die de samenwerking met Lars ‘Sitback’ Eckardt beschrijven: Vertrouwen in elkaars kwaliteiten, respect voor elkaars proces en zienswijzen, ruimte om kritisch te zijn, inspirerend door grenzen te verleggen, elkaar de ruimte geven. Lars heeft ons geholpen om te verbeelden wie wij zijn en wat wij doen. Door de manier waarop hij onze gedachten en visie een gezicht heeft gegeven, wisten wij eindelijk wat wij bedoelden maar niet onder woorden konden brengen. Wij zijn trots op het resultaat van deze co-creatie. Lars, enorm bedankt voor de professionele, vriendschappelijke en relaxte samenwerking!! Als je op zoek bent naar een reclamestudio zonder opsmuk, (h)eerlijk vakmanschap en samenwerking zoals het hoort……… Sitback en laat Lars je verrassen.