Duurzame Inzetbaarheid is een coping strategy

Om ons heen zien we mensen en organisaties in rap tempo zoeken naar hoe om te gaan met de vraagstukken: langer inzetbaar zijn, flexibeler inzetbaar zijn en een leven lang gemotiveerd inzetbaar blijven. Veel organisaties hebben zichzelf in de loop der tijd klemgezet met structuur en controlezucht. En individuen/medewerkers zetten zichzelf net zo vast door te blijven wijzen op rechten en eisen te blijven stellen die niet langer passen in deze tijdsgeest. De spanning neemt toe, maar de onwrikbaarheid ook.

“Hoe om te gaan met duurzaam inzetbaar / sociale innovatie” lijkt inmiddels de vraag niet meer: er wordt al mee ‘omgegaan’, organisaties en individuen zoeken zelf een uitweg op het moment dat het ‘probleem’ zich aandient. ‘Omgaan met’ betekent je verhouden tot een nieuwe werkelijkheid zonder dat er daadwerkelijk iets verandert, ook wel coping genoemd. Bron van veel leed. En het voornaamste excuus om het niet onder ogen te zien en écht naar een oplossing te zoeken.

Misschien is de belangrijkste vraag dus wel of organisaties het een écht probleem durven te laten worden in plaats van ermee om te gaan door snel ‘wegorganiseren, loonoffers te vragen en controleren’. Alleen het onder ogen zien en ‘aangaan’ van het échte probleem opent velden waarin we nog niet geweest zijn en van waaruit nieuwe andere oplossingsrichtingen gevonden kunnen worden. Oplossingsrichtingen die de mogelijkheid in zich dragen om voorbij de compromissen te gaan, voorbij het managen van een evenwicht tussen werk en vrije tijd en leeftijd en inkomen.

Natuurlijk zal dat ‘aangaan’ van het probleem gepaard gaan met spanning, geen enkele verandering verloopt immers zonder spanning. Maar ook geen enkel écht probleem blijft uiteindelijk zonder échte oplossing. Nu nog durven vertrouwen op het zelfoplossende vermogen van onze maatschappij.