Deugd en ondeugd

Mijn auto verbruikt bij 100km/u ongeveer 20% minder dan bij 120km/u. 76724501_webOp beide snelheden kom je auto’s tegen die je voorbij willen en auto’s die je moet inhouden, dus ook dat is het verschil niet. Als tijd geen issue is, zou ik dus altijd beter uit zijn door langzamer te rijden. En toch lukt het me maar zelden en alleen met heel veel moeite. Ik weet dat het beter is en toch voel ik me een kneus als ik met 100km/u op de snelweg rijd (waar 120/130 mag; nog een voordeel van langzaam rijden: overal mág je 100!) Dus, uitzoomend, waar is het toch een oplossing voor dat ik me niet aan de rationeel betere optie overgeef en per se ondeugend moet zijn? Wat bij mij opkomt is dat verstandig doen de ultieme overgave is aan de eindigheid. Ik voel de levensenergie uit me stromen als ik me netjes aan de regels houd, niet alleen qua snelheid. Ik weet dat alcohol vergif is en toch doe ik ook dat. Kortom, ik, en u waarschijnlijk ook, hebben ondeugende acties nodig om ons levend te voelen! Het vol kunnen omarmen van de eindigheid van ons bestaan is de remedie om ons wél met een goed gevoel deugdelijk te gedragen. Voor ouder wordende mensen inderdaad iets wat langzamerhand noodzakelijk wordt, om het leven en het naderende einde überhaupt nog draaglijk te maken. Hoewel ook op die leeftijd sommige mensen zoveel levensenergie blijken te hebben en zo ondeugend doen, dat ze vol in de ontkenning zitten en zich nog zeker niet hebben overgegeven aan een einde. En dat zou zelfs wel eens kunnen helpen om dat einde uit te stellen: levensenergie doet leven! Dus, als ik me weer eens afvraag waarom ik waaghalzerij nodig heb terwijl ik best de verstandigere en veiliger opties ken, dan houd ik me vanaf nu voor: zo stel ik mijn onvermijdelijke einde nog even uit!